Perła południowej Wielkopolski

30,00 

Pobernardyński Zespół Klasztorny w Ostrzeszowie

Projekt rewaloryzacji zakończony w 2012 roku zespołu klasztornego wniósł nowe życie w odrestaurowane mury. Klasztor w Ostrzeszowie od dawna był ośrodkiem duchowości, służy jako dom nowicjatu sióstr nazaretanek, miejsce rekolekcji i spotkań formacyjnych dla sióstr, młodzieży i rodzin. Na stałe w krajobraz miasta wpisało się przedszkole prowadzone przez Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Wdrożenie projektu wyzwoliło wiele nowych działań na polu kultury.

eBook – PDF

SKU: 978-83-64098-76-5 Kategoria:

Opis

eBook – pdf

Tytuł: Perła południowej Wielkopolski. Pobernardyński Zespół Klasztorny w Ostrzeszowie
Format: 21 x 21 cm, 96 stron, ilustracje w kolorze, okładka kartonowa foliowana, oprawa szyta, klejona
Redakcja: s. Edyta Pietrzak CSFN
Tekst: s. Iwona Bożena Baczmańska CSFN, s. Barbara Gromada CSFN, Dorota Matyaszczyk, s. Amata Jolanta Nowaszewska CSFN, o. Salezy Tomczak OFM
Tłumaczenia: Mariusz Mądry (niem.), Christina Stackpole (ang.)
Korekta: Otto Kähler (niem.), Wiesław Przybyła (pol.), Piotr Szufliński (ang.)
Fotografie: Archiwum ss. nazaretanek, Ewa Dytfeld, s. Żaneta, Gadzińska, Krzysztof Juszczak, Grzegorz Kosmala, Stanisław Kulawiak, s. Amata Jolanta Nowaszewska, s. Dorota Pańko, s. Edyta Pietrzak, Katarzyna Treśka
Projekt graficzny i skład: Stanisław Kulawiak
Opracowanie komputerowe zdjęć: Magdalena Kulawiak
Wydawca: Oficyna Wydawnicza KULAWIAK, www.kulawiak.pl
Druk i oprawa: KURSOR, Wrocław
Ostrzeszów 2013
ISBN (eBook) 978-83-64098-76-5

© Wszelkie prawa zastrzeżone

Już w 1629 r. zjawili się w Ostrzeszowie dwaj bernardyni, którzy zamieszkali w czasowo użyczonych im przez proboszcza zabudowaniach przy kościółku pw. św. Michała na wzgórzu poza miastem. Reszta zakonników przybyła, gdy fundację potwierdził 10.03.1633 r. sejm koronacyjny i świeżo koronowany król Władysław
IV oraz biskup wrocławski, który jako ostatni wyraził zgodę w kwietniu 1633 r. Bernardynom pod budowę przyszłego konwentu wydzielono część gruntu należącego do zamku ostrzeszowskiego. (…)
Rząd pruski skonfiskował majątek klasztorny i przekazał pod zarząd państwowy. Mimo zabiegów proboszcza, rady parafialnej i Kurii Arcybiskupiej w Poznaniu, by w ręce katolików trafił zespół pobernardyński, 16 grudnia 1834 r. otrzymała go gmina ewangelicka, która jednak odstąpiła od zamiaru użycia kościoła na swoją
świątynię. W 1846 r. oddano go katolikom na kościół sukursalny, obsługiwany przez miejscowy kler parafialny. W dawnym klasztorze działały natomiast od 1836 r. szkoły katolicka i ewangelicka, mieszkali nauczyciele, do których należał także ogród klasztorny. Po 1919 r. klasztor użytkowano jako przytułek. W 1933 r. pobernardyński zespół przejęło zgromadzenie nazaretanek, choć siostry zamieszkały w klasztorze dopiero po 1945 r.

Dlaczego klasztor, z definicji zarezerwowany dla życia duchowego, jest tak doskonałym miejscem dla ekspresji sztuki? Dlaczego piękna architektura, malowidła, rzeźby z przeszłych wieków i doświadczenia kulturalne są w jego wnętrzu obecnie? Jan Paweł II pisał: Każda autentyczna inspiracja artystyczna wykracza poza to, co postrzegają zmysły, i przenikając rzeczywistość stara się wyjaśnić jej ukrytą tajemnicę. (…) Każda autentyczna forma sztuki jest swoistą drogą dostępu człowieka do głębszej rzeczywistości i świata. Tym samym stanowi też bardzo trafne wprowadzenie w perspektywę wiary (List do artystów, 4.04.1999 r.).

0/5 (0 Reviews)